همين است که مي بينيم بيشتر رزمي کاران حتي اگر در باطن خود هم به آن درجه از خودسازي و خودشناسي نرسيده باشد، حداقل در ظاهر هم که شده سعي مي کنند اصول اخلاقي را رعايت کنند. شما حتي در MMA هم که ديگر صحبت از اخلاق در مسابقات آن کمي خنده دار است، مي بينيد که فايترها قبل از مبارزه و بعضا پس از آن مصنوعي هم که شده به هم احترام مي گذارند. بله!  از سازمان ها يا فدراسيون هاي رشته هاي سنتي هنرهاي رزمي حرف نمي زنم، حتي برگزارکنندگان مسابقاتي مثل K-1 و تشکيلات UFC که همه مي دانند اصلا کارشان تجارت و بيزينس است و حتي مبارزان پر حاشيه رقابت هاي حرفه اي نيز مي دانند که بايد به اصولي پايبند بود.

سال 2008 فينال مسابقات جايزه بزرگ K-1 را به خاطر داريد؟ وقتي "بدر هري" آن حرکت غير ورزشي را در مقابل "رمي بونجاسکي" انجام داد چه اتفاقي افتاد؟ هيچ کس نگفت بابا بيخيال! هري کلي طرفدار داره، ممکنه اگه برخورد جدي بکنيم به نفعمون نباشه و از اين حرفها. خيلي راحت عنوانش را پس گرفتند، براي مدتي از مبارزه محرومش کردند و الي آخر. حتي تصميم گرفته شد قوانين K-1 تغييراتي بکند تا بعدها هم اگر کسي چنين خطايي مرتکب شد بتوان مجازات مناسبي برايش درنظر گرفت.

خود اين فايتر نه چندان خوش اخلاق هم در زماني که داور مبارزه را متوقف کرده بود کنار رينگ ايستاده بود، به داور حمله نکرد، قهر نکرد، دستکشش را پرت نکرد وسط زمين و تا جايي که ما ديديم هيچ تماشاگر طرفدار او هم داور را هو نکرد! در UFC وقتي فايتري مثل "آليستار اووريم" آن هم در اوج شهرت دوپينگ مي کند، هيچکس حساب  ضرر مالي احتمالي در صورت محروميت او را نمي کند و بدون تعارف از رقابت ها کنار گذاشته مي شود. اين ورزشکاران نيز در نهايت جز آنکه اظهار پشيماني کرده، حکم تنبيهي را پذيرفته و ازسازمانهاي مربوطه و طرفدارانشان عذرخواهي کنند راهي ندارند. حالا يک نگاه به وضعيت خودمان بياندازيم؛ متاسفانه چند وقتي است آدم چيزهايي مي شنود، مي خواند و گاه به چشم مي بيند که واقعا باعث تاسف است.

چه کسي باور مي کرد جامعه رزمي ما به جايي برسد که در مسابقات گاه و بيگاه شاهد بروز درگيري هاي لفظي و حتي گاها فيزيکي باشيم؟! چه کسي باور مي کرد برخي از تماشاگران رزمي ما به جاي آنکه الگوي ديگر تماشاگران باشند، تماشاگرنماهاي بي اخلاق فوتبال را الگوي خودشان کنند و در سالن مسابقات هر نوع تحقير حريف و توهين به داور را مجاز بشمارند؟ چه کسي فکر مي کرد رزمي کاري که کمربند سياه بسته و مثلا بايد به پاس سالها عرق ريختن و تمرين سخت، کوه استقامت باشد و حداقل نسبت به يک فرد معمولي بيشتر بر خشم خودش مسلط باشد، با يک باخت چنان از خود بي خود شود و رفتاري از خودش بروز دهد که از يک فرد عادي نرمال هم پذيرفتني نيست؟

يعني اينها رزمي کارند؟! چه بر سر جامعه رزمي ما آمده است؟ مربيان و استادان ما که الي ماشاالله همه شان درجه يک هستند و يک کاميون هم نمي تواند القاب و افتخاراتشان را بکشد در باشگاه ها چکار مي کنند و چه ياد اين بچه ها مي دهند؟ خود ما رسانه اي ها چه کرده ايم يا نکرده ايم که کار به اينجا رسيده است؟ شما به صحبت هاي ورزشکارانمان پس از مسابقات دقت کنيد، آرزو به دلمان ماند يکبار پس از شکست بيايند و خيلي راحت بگويند بله! حريف از من قوي تر و آماده تر بود و پيروز شد، تمام. اما نه! چيزي که مي شنويم اين است که هميشه يا داور به نفع گرفته يا زمين کج بوده يا توطئه اي در کار بوده است! يعني برخي از ورزشکاران مغرور ما حتي از درک اين موضوع ساده که باخت هم بخشي از هر رقابتي است عاجزند؟ احترام به داور؟! شوخي مي کنيد؟ داور قربانش بروم کلا در ورزش کشور ما نخودي است! فقط آدمي است که آن وسط مي کارند تا سيبل فحش و ناسزا و ... باشد.

از ديد اخلاقي هم که به موضوع نگاه نکنيم، از ديد فني و حتي تجاري هم با چنين روندي صحبت از ورزش حرفه اي خنده دار خواهد بود، وقتي هنوز ابتدايي ترين اصول ورزش آماتور را هم ياد نگرفته ايم. پيش از اين خيلي از اينکه چرا ورزش ما حرفه اي نيست و قوانين دست و پاگير و محدوديت هايي که در اين زمينه در کشورمان هست نوشته ايم و انتقاد کرده ايم، اما راستش اين روزها پيش خودم فکر مي کنم آيا جامعه ما جنبه و آمادگي پذيرش ورزش حرفه اي را دارد؟ اين روزها پيش خودم فکر مي کنم وقتي در يک مسابقه با عرض معذرت زپرتي که ببري و ببازي دو ريال کف دستت نمي گذارند کار به دعوا و فحاشي مي کشد، حالا اگر مسابقه حرفه اي با جايزه چند ده هزار دلاري بگذاريم، بعد از هر باخت و پيروزي چندتا کشته و مجروح بايد روي دستمان بماند؟! شما چه فکر مي کنيد؟

مازيار عبداللهي نيا