دفاع شخصی لزوم هر رزمی کار

با سلام خدمت خوانندگان محترم

بعضی از دوستان همیشه در تفکربوده اند که چرا تکنیک های رزمی که در فیلم ها می بینیم با مواردی که در باشگاهها می آموزیم واقعا متفاوت است .ما زمانی در کودکی فیلم های بروسلی یا جکی چان رو  می دیدیم و آرزو داشتیم که مثل آنها قوی بوده وبتوانیم از خود دفاع کنیم اما پس از سالها تمرین هنوز می ترسیم که یک دعوا رو در خیابان ببینیم چه برسد که در دعوایی خیابانی از خود دفاع کنیم .حتی عده ای قهرمانان مسابقات رزمی هم در خیابان می ترسند از خود در مقابل مهاجمان خیابانی دفاع کنند. در حوادثی که در تلویزیون یا روزنامه می شنویم بارها اتفاق افتاده که در جنجالی خیابانی بسیاری از ورزشکاران به شدت آسیب دیدند ازجمله مرحوم داداشی که خود از قوی ترین مردان جهان بود ویا یک قهرمان موتای جهان که در خیابان به شدت کتک خورده بود ویا حتی مایک تایسون قهرمان سنگین وزن بوکس جهان که در یک در گیری مچ دستش شکسته شده بودو خیلی دیگران از افراد ...... .خوب وقتی این اتفاقات را از این اشخاص می شنویم با آن همه قدرت واقعا ما دیگر چکار می توانیم بکنیم.یک لحظه به خودتان فکر کنید شما که چند سال رزمی کار بودن رو یدک می کشید آیا دریک نزاع خیابانی که شخص یک چاقو در دست داشته باشدچکار می توانید بکنید آیا واقعا نمی ترسید تا حالا شده در یک چنین درگیر هایی موفق باشید.خانم های رزمی کار شما چطور، چه پاسخی دارید؟ اگر صادقانه وبدون هیچ ادعایی بخواهید پاسخ دهید حدود 90در صد افراد پاسخ می دهند که می ترسیم و اصلا نمی توانیم فکری بکنیم.خوب واقعا دوستان چرا این طور می شود .ما به افراد عادی جامعه کاری نداریم ولی دوستانی که عمر خودرا دارند صرف ورزش رزمی می کنند نباید حداقل توقع داشته باشند که بتوانند از خود در مقابل افراد مزاحم جامعه دفاع کنند.شما با خانواده محترمتان به مکانی برای تفریح می روید وعده ای مزاحم تفریح شما را می خواهند برهم بزنند واقعا شما اگر نتوانید از خود دفاع کنید جلوی خانواده تان چطور سر بالا می آورید آنها به شما نمی گویند پس این همه ورزش به درد شما کجا خواهد خورد؟ می بینید دوستان هرچند یک بار صحنه های وحشتناکی از تلویزیون پخش می شود که یا از یک نفر دارند زور گیری می کنند ویا مزاحم یک دختر بی پناهی می شوند و از این قبیل اتفاقات. جامعه هیچ گاه امن نخواهد شد تا زمانی که شخص خودش بتواند در لحظه حساس از خودش دفاع کند . در جامعه شائولین کارها بارها این سوال پیش آمده که این تکنیک هایی که ما در فیلم های شائولین می بینیم این کارهای خارق العاده، این همه فنون عالی باآن دفاع شخصی قدرت مند پس چرا ما هنوز چیزی از این موارد نیاموخته ایم.یعنی شائولین همین کیسه زدن وفرم زدن ساده است ودیگه هیچ.ما آمده ایم که فقط در داخل باشگاه بدویم  چند تمرین به اصطلاح بدنسازی کارکنیم وبعد نیم ساعت کیسه ومیت یا فرم پایه ودست کار کنیم وبعد بریم خانه به همین راحتی .پس اون همه خیالات وآرزوهایی که داشتیم چی میشه.دوستان علت این موارد عدم مدیریت ضعیف در ورزش رزمی کشور می باشد متاسفانه در کشور ما همه چیز مخلوط و فقط سانسور شده کار می شود.بسیاری مربیان با پول مربی می شوند نه با تجربه .خوب از شخصی که با پول یک شب مربی می شود انتظار دارید شما رو در اهدافتان موفق کند.مربیان که با ادعا به دنبال مشخص کردن خود هستند ونه با تمرین می خواهند موفق باشند.سیستم رزمی کشور که فقط به دنبال مسابقه وتکنیک های نمایشی می باشد می خواهد شما را در رزم خیابانی موفق کند. دوستان متاسفانه در رزم ایران یک سری شرایط وقوانین وارد شده که شما رو از اهدافتان دور می کند در جامعه ووشو هدف به سمت تکنیک های نمایشی و مسابقاتی حرکت کرده وبسیاری از مشتاقان این رشته را در سرگردانی خاص به سر برده.هنر جو به امید اینکه یک رزمی کار موفق در جامعه بشود وارد باشگاه می شود ولی آن قدر مربی روی آن کار می کند که تو بیا وقهرمانی کار کن موفق می شوی که هنرجو تمام تمرکز را روی تکنیک های نمایشی ومسابقاتی می گزارد وغافل از این موضوع می شود که او به دنبال چیز دیگر ی آمده وپس از مدتی با کمی برد وباخت و حق خوردنش در مساباقات ویا کمبود بودجه مالی یک باره دلسرد شده واز ورزش کنار می رود. اگر در ارتش های بزرگ جهان تحقیق کنید ویا سازمان های مهم بادیگارد می بینید که تکنیک های آموزش آنها از ورزش ووشو (کونگ فوچینی) می باشد ولی رزمی کاران ما دراین رشته حتی ذره ای از این موارد را نمی آموزند.در دبیرستان اگر شما توجه کنید هر شخصی برای رشته ای انتخاب می شود عده ای برای رشته های ریاضی و تجربی که در آینده مهندس ودکتر شوند وبه درجات بالای علمی بروند و در جهان مطرح شوند عده ای هم به کاردانش ویا فنی حرفه ای بروند تا کارهای فنی در جامعه انجام دهند عده ای هم پس از گرفتن دیپلم به کارهای عادی جامعه می پردازند.پس همه یک نواخت در یک قسمت متمرکز نشده اند.در ورزش هم باید این طور باشد عده ای که از نظر موقعیت شغلی وامکانات در حد مطلوب هستند می توانند به بعد قهرمانی و نمایشی بپردازند عده ای که برای دفاع از خود و درک روح یک رشته رزمی می آیند نیز باید در جایگاه خود مشغول به فعالیت شوند . متاسفانه باشگاه های ما مثل دبستان شده است در دبستان یک معلم تمامی موارد را آموزش می دهد ریاضی ،علوم ، ورزش و.. در ورزش ما هم همین طور شده یک نفر ساندا کار می خواهد قهرمان تالو بدهد یک قهرمان تالو می خواهد ساندا کار بدهد یک نفر که هنوز در عمرش یک دعوای خیابانی ندیده می خواهد آموزش دفاع شخصی کاربردی بدهد یک نفر که تخصص در داوری ووشو دارد  ادعای قهرمان پروری می کند یک نفر فقط با گفتن من خیلی کسی هستم همه را می خواهد به اوج رزمی برساند.خوب دوستان موارد بسیار است و من همه عیب را از هنرجویان نمی بینیم .من می بینیم همه این موارد را ولی باز هم برای این همه هنرجو پسر ودختر ناراحت می شوم که می بینم در دنیای ورزش مورد علاقه شان به آن نتیاجی که می خواهند نمی رسند. مدیریت وراهنمایی یک مربی دلسوز  وبدون حاشیه خیلی در موفقیت یک هنرجو دخیل می باشد اگر بسیاری از مربیان به جای پشت سرهم دیگر حرف زدن ویا سنگ انداختن وادعا های پوچ کردن به دنبال سر و سامان دادن به این رشته مهیج باشند و در آموختن فنون وتکنیک های کاملا کاربردی چین نا((دفاع شخصی کونگ فو)) فعال باشند خدمت  بسیار مهمی  به این هنرجویان محترم میکنند.البته عمده مشکل بعضی از هنرجویان، سادگی و تعصبات اشتباه می باشد. بار ها من در این وبلاگ خصوصیات یک مربی خوب را  نوشته ام ذکر کرده ام که با فکر عشق به یک ورزش تن به شاگردی هر آدم بی سر پایی نکنید ولی متاسفانه یا هنوز همان راه را ادامه می دهند یا اینکه در وبلاگ ما فحش و ناسزا می گویند .خوب من از جمله کسانی بودم که در جامعه ووشو از افراد زیادی زیان دیدم از مسئولین آن تا آن به اصطلاح پیشکسوتان که فقط سنشان رو در پیشکسوتی یدک می کشند نه معرفت وبار فنی . وقتی که یک هنرجو به ما پیام میده تو که در تایچی تجربه ای نداری چرا آموزش هیپنوتیزم می دهی واقعا آدم متاسفم میشه که چطور یک نفر را با اطلاعات غلط وادار به یک چنین نظریاتی خنده دار  می کنند. دوستان مربیانی وپیشکسوتانی هم هستند که بسیار زحمت کش و دلسوزند که جا دارد من از همه آنها تشکر و قدردانی کنم که شما می توانید از آنها استفاده کنید.فقط کمی باید چشم ها را باز کنید وبدون تعصب اتخاب نمایید . در آینده برنامه های بسیاری در مورد سیستم دفاع شخصی اجرا خواهد شد                                                    باتشکر از تمامی شما سر وران گرامی                               

جلالی

دیگه چی بگم واقعا

کاپیتان تیم ملی جودو گفت: من با مسئولان فدراسیون مشکلی ندارم و به عنوان کاپیتان و بزرگتر تیم ملی درد دل‌های بچه‌ها را مطرح می‌کنم.
به گزارش نيرو نيوز، محمدرضا رودکی کاپیتان تیم ملی ایران پیش از اعزام به المپیک لندن در اردوهای مشترک از ناحیه زانو با مصدومیت شدیدی روبرو شد و این موضوع باعث شد تا حضور در المپیک لندن را از دست بدهد.
وی بارها در رسانه‌ها از مسئولان فدراسیون جودو انتقاد کرده و همچنان معتقد است که کاپیتان تیم ملی است و از طرف همه ملی پوشان این انتقاد‌ها را مطرح می‌کند و به غیر از کمک کردن به جودو هدف دیگری ندارد.
محمدرضا رودکی در گفت‌وگو با فارس اظهار داشت: خوشبختانه دوران مصدومیتم به پایان رسیده و در حال حاضر با توصیه پزشک معالجم کارهای بدنسازی را پیگیری می‌کنم. دکتر رازی از وضعیت پس از جراحی من بسیار رضایت دارد و بارها اعلام کرده که عضله‌ای زانوی من که دچار پارگی شده بود به خوبی بهبود یافته و در نهایت طی 2 یا 3 ماه آینده می‌توانم تمریناتم را پیگیری کنم.
کاپیتان تیم ملی جودو در پاسخ به این سوال که برای بازگشتن به تاتامی آیا برنامه‌ای در نظر دارد یا خیر، گفت: پس از بازگشت به تاتامی تلاش می‌کنم تا ابتدا در مسابقات قهرمانی آسیا شرکت کنم و یا در یک رقابت بین المللی وضعیت خود را بسنجم. اگر شرایطم آرمانی بود همچنان پیراهن تیم ملی را برتن می‌کنم، اما در غیر اینصورت تصمیم جدی‌تری خواهم گرفت. البته مهمترین هدفم حضور در بازی های آسیایی 2014 اینچئون و سپس المپیک برزیل است.
رودکی در پاسخ به این سوال که آیا دلخوری وی از مسولان فدراسیون برطرف شده یا خیر، خاطرنشان کرد: حسن رنگرز از دوستان خوب من است با صحبت‌هایی که با او و یکی از مسولان وزارت ورزش داشتم همه چیز شفاف سازی شد. البته پس از ‌گفت‌وگو‌ با مسئولان ورزش و صحبت‌ کردن با مسئولان فدراسیون جودو مشکلات حل شد.
وی در پاسخ به این سؤال که چرا با مسئولان فدراسیون به مشکل خورده است، گفت: من با مسئولان فدراسیون مشکلی ندارم و فقط به عنوان کاپیتان و بزرگتر بچه‌های تیم ملی درد دل‌های آنها را مطرح می‌کنم. در جلسه‌ای که با مسئولان فدراسیون داشتم همه چیز مشخص شد و همه دیدند که هدف من کمک به جودو است و باور کنید غیر از این هدف دیگری ندارم.
وی افزود: 12 سال برای تیم ملی روی تاتامی رفته‌ام. در طول این مدت 4 بار تحت عمل جراحی قرار گرفته‌ام. مصدومیت کتف، آرنج و زانو يادگاری‌‌هایی است که از جودو برایم باقی مانده است. در طول این سال‌ها فدراسیون جودو 5 سال در حاشیه بوده و همیشه کمترین حقوق و امکانات به ملی پوشان این رشته رسیده است. من برای رسیدن به قهرمانی هزینه‌های زیادی را پرداخت کرده‌ام که این هزینه ها را در طول این سال‌ها نتوانستم از کسب عناوین قهرمانی در بیاورم.
کاپیتان تیم ملی در ادامه صحبت‌های خود گفت: اگر رودکی به عنوان کاپیتان تیم ملی حرف نزند پس چه کسی باید مشکلات این رشته را به اطلاع مسئولان ورزش کشور برساند. من یک درخواست از باشگاه‌های بزرگ دارم و درخواستم این است که در این رشته مظلوم نیز سرمایه گذاری کنند و قهرمانان این رشته را نیز تحت پوشش قرار دهند.
وی در پایان خاطر نشان کرد: به لیگ‌برتر جودو نگاه کنید؛ تنها 6 تیم در این لیگ حضور دارند. البته نیمی از این تیم‌ها هیئت استانی هستند و پولی به بازیکنان نمی دهند. در لیگ ما بهترین نفرات زیر 10 میلیون تومان قرار داد می بندند که این موضوع اصلا برای جودوکاران خوب نیست.

قابل توجه

هشدار ناصر نصیری: کیک‌بوکسینگ ایران نمی‌تواند در بازی‌های اینچوان شرکت کند
نایب رئیس سازمان جهانی کیک‌بوکسینگ واکو گفت: بنگاه خیریه وزارت ورزش و جوانان نیستم که بخواهم هزینه‌هایی که به عهده مسئولان ورزش است را پرداخت کنم.
به گزارش نيرو نيوز، تیم منتخب انجمن کیک بوکسینگ واکو ایران اواخر دی‌ماه سال جاری به مسابقات قهرمانی آسیا واکو در شهر پونای هندوستان اعزام شد و در پایان موفق به کسب 10 مدال طلا، نقره و برنز شد. البته تیم اعزامی به این مسابقات توانست 6 سهمیه برای حضور در بازی‌های مبارزه‌ای اسپورت آکورد که در سالی جاری در شهر سن پطرز‌بورگ روسیه برگزار می‌شود را کسب کند. این تیم با 11 ورزشکار به سرپرستی ناصر نصیری رئیس انجمن کیک بوکسینگ واکوی ایران در مسابقات شرکت کرد.
مسعود درکه در وزن 67 -کیلوگرم در رشته لوکیک، حسن عمویی در وزن91 - کیلوگرم در رشته فول کنتاکت و شهناز میرحیدری در وزن 60 -کیلوگرم در رشته سمی کنتاکت به مقام اول رسید و صاحب مدال طلا شدند. علی خنجری وزن 81- کیلوگرم، حسین نجفی 63- کیلوگرم، سعید غلامی 75- کیلوگرم، فریناز لاری 52- کیلوگرم و مستانه سیف‌آبادی 48- کیلوگرم مدال نقره مسابقات کیک بوکسینگ واکوی ایران را کسب کردند.
وحید داوری وزن 75- کیلوگرم و رحمت خوشحال در وزن 90- کیلوگرم صاحب مدال برنز شدند. علی خنجری علاوه بر کسب مدال نقره در وزن 81- کیلوگرم توانست مدال طلای بهترین ورزشکار این دوره از رقابت‌ها را نیز به دست آورد.
ناصر نصیری نایب رئیس سازمان جهانی کیک‌بوکسینگ واکو در گفت‌وگو با فارس اظهار داشت: تیم ایران برای حضور در مسابقات قهرمانی آسیا که اواخر ماه گذشته در شهر پونای هندوستان برگزار شد با کمک‌های مردمی در این مسابقات حضور پیدا کرد. خوشبختانه از 11 ورزشکاری که به این رقابت‌ها اعزام شدند 10 مدال طلا، نقره و برنز کسب شد.
وی افزود: پیش از اعزام به مسابقات تلاش‌های فراوانی کردیم که شاید از وزارت ورزش و جوانان بتوانیم کمک‌های مالی بگیریم، اما متاسفانه هیچ کمکی به ما نشد. تنها مسئولان کمیته ملی المپیک هزینه 10 روز اردو در آکادمی ملی را برعهده گرفتند و به هر کدام از ورزشکاران یک دست لباس ورزشی و یک عدد ساک اهدا کردند.
نایب رئیس سازمان جهانی کیک‌بوکسینگ واکو، گفت: سؤال من از مسئولان وزارت ورزش و جوانان این است که مدال های کسب شده در این مسابقات برای چه کسی است؟ آیا مدال‌ها برای من است؟ قطعا این مدال‌های کسب شده برای کشورمان است. نمی‌دانم که چرا مسئولان ورزش ما را حمایت نمی‌کنند.
وی در مورد انتصابش به عنوان ریاست فدراسیون آسیایی واکو که عضو شورای المپیک آسیا است، گفت: باید از مسئولان ورزش کشور سوال کرد که چرا باید نصیری مجبور شود ستاد مرکزی این فدراسیون را در اردن برپا کند. در صورتی که خیلی راحت ‌می‌توانیم این ستاد را در ایران برپا کنیم.
نایب رئیس سازمان جهانی کیک بوکسینگ واکو در ادامه خاطر نشان کرد: با توجه به عدم احترام مسئولان ورزش کشورمان به قول و قرارشان در مورد انتقال انجمن واکوی ایران به زیر مجموعه فدراسیون انجمن‌های ورزشی و عدم همکاری در جهت برنامه‌ریزی ورزش کیک بوکسینگ در کشور؛ لازم به یادآوری است که پس از هشدارهای رئیس سازمان جهانی واکو به سعید‌لو رئیس وقت سازمان تربیت بدنی و معاون وی به دلیل عدم همکاری، احتمال ممانعت از حضور در مسابقات پیش رو برای انجمن واکوی ایران هم وجود دارد.
وی افزود: مسئولان ورزش در آن مقطع ایمیلی به سازمان جهانی ارسال و از رئیس این سازمان درخواست کردند برای مذاکرات به ایران سفر کند. رئیس سازمان جهانی واکو در نامه‌ای به سجادی اطلاع داد که باید مشکلات به وجود آمده با مسئول آسیایی (ناصر نصیری) در میان گذاشته و حل شود.
نصیری در ادامه اظهار داشت: آبان ماه سال جاری جلسه‌ای ‌با حمید سجادی داشتم و در آن جلسه همه مشکلات حل و صورت جلسه نهایی شد که من 3 نسخه از آن را امضا کردم، اما 2 سال است که در انتظار امضای آن صورت جلسه از سوی حمید سجادی برای انتقال به زیر مجموعه فدراسیون انجمن‌‌های ورزشی هستیم. البته پس از موافقت شورای فنی وزارت ورزش و جوانان وزیر ورزش هم با این انتقال موافقت کرد، اما تا کنون خبری از این موضوع نشده است.
نایب رئیس سازمان جهانی کیک‌بوکسینگ واکو عنوان کرد: متاسفانه از آن زمان تا به امروز سجادی به این موضوع رسیدگی نکرده است و این موضوع به ضرر ورزش کشورمان است چون در صورت ادامه مشکلات احتمال ممنوعیت برای شرکت در مسابقات سال آینده برای انجمن واکوی ایران وجود دارد. جلسه در وزارت ورزش در تاریخ 3/8/91 با حضور عباسی، سجادی، رغبتی، علیپور و نوری برگزار شده است.
نصیری در مورد اینکه 5 سال است هزینه این انجمن را پرداخت می‌کند، گفت: در طول این 5 سال تمام هزینه‌های تیم اعزامی به مسابقات را پرداخت کرده‌ام و مسئولان ورزش هیچ‌گونه پولی را پرداخت نکرده‌اند. بنده به عنوان نایب رئیس سازمان جهانی کیک‌بوکسینگ، مدیر فنی و مسئول اجرایی مسابقات داخل سالن اینچوان کره‌جنوبی هشدار می‌دهم در صورت پرداخت نشدن هزینه‌‌هایی که بنده پرداخت کرده‌ام و روشن نشدن تکلیف این انجمن؛ کیک بوکسینگ واکوی ایران نمی‌تواند در مسابقات داخل سالن اینچوان کره‌جنوبی که اواخر سال آینده برگزار می‌شود شرکت کند.

وی در پایان خاطر نشان کرد: به هیچ عنوان بنگاه خیریه وزارت ورزش و جوانان نیستم که بخواهم هزینه‌هایی که به عهده مسئولان ورزش است را پرداخت کنم. آقایان هزاران یورو به من بدهکار هستند


خوب آقای نصیری تا وقتی افتخار آفرینی فوتبالیست ها است پولی دیگه برای رشته های دیگر نمی مونه 

همیشه ورزش رزمی ایران مظلوم بوده به خاطر ناکارآمدی این آقایان

تا کی

عضو تیم ملی جودو ایران که روزگاری نه چندان دور برای کشورمان افتخار آفرینی کرد و عنوان قهرمانی آسیا را هم به خود اختصاص داد به خاطر حمله افراد نا‌شناس و آمپولی که به وی تزریق کردند سه سال در بیمارستان روانی بستری بود و حالا در آژانس کار می‌کند!
 مهر: کاظم ساریخانی عضو پیشین تیم ملی جودو که در مسابقات ۲۰۰۰ قهرمانی آسیا با فن معروف «گهواره» همه رقبا را یکی پس از دیگری ضربه فنی کرد و مدال طلا را به عنوان اعجوبه ایرانی به گردن آویخت این روز‌ها با بیماری دست و پنجه نرم می‌کند و کسی هم سراغی از او نمی‌گیرد. جودوکاری که ۵ مدال آسیایی را در کارنامه دارد و در المپیک سیدنی تا نزدیکی کسب مدال پیش رفت و پنجم شد برای امرار معاش زندگی خود به شهرستان یزد سفر کرده و در آژانس کار می‌کند.

ساریخانی که حالا با ورزش فاصله گرفته و با سختی‌ها و مشقت‌های فراوان امرار معاش می‌کند، در توضیح اتفاقاتی که برای او افتاده است به خبرنگار مهر گفت: سال ۸۶ از سوی فدراسیون برای هدایت تیم ملی عربستان انتخاب شده و راهی این کشور شدم. کار خود را آغاز کرده و بعد از گذشت ۲۵ روز اتفاقی افتاد که مسیر زندگی مرا تغییر داد.

وی افزود: در محل اقامت خود مشغول استراحت بودم که ناگهان عده‌ای نا‌شناس وارد منزلم شدند و پس از زد و خورد به من آمپولی تزریق کردند که دیگر چیزی متوجه نشدم.

این عضو پیشین تیم ملی در بخش دیگری از سخنان خود به خبرنگار مهر گفت: بعد از این اتفاق دیگر چیزی متوجه نشدم و زمانی که چشم خود را باز کردم در بیمارستان روانی تهران بودم که تمامی اعضای خانواده کنارم بودند. سه سال تمام بستری بودم و‌‌ همان زمان خانواده‌ام قصد طرح موضوع و شکایت داشتند که مسئولان فدراسیون مانع شدند و اعلام کردند که زندگی مرا تامین می‌کنند.

ساریخانی با اشاره به فراموشی موضوع از سوی مسئولان فدراسیون اظهار داشت: الان کسی ساریخانی را نمی‌شناسد. درخشان و امینی من را برای مربیگری به عربستان اعزام کردند و اجازه ندادند تا موضوع را از طریق قانونی پیگیری کنم. حالا چه کسی حق و حقوق من را می‌دهد معلوم نیست؟

قهرمان پیشین جودو آسیا در پاسخ به این پرسش که آیا مشکل خود را با مسئولان فدراسیون درمیان گذاشته یا خیر گفت: سه سال در بستر بیماری بودم کسی از من سراغی نگرفت. دریغ از کوچک‌ترین کمک. به دلیل مشکلات زندگی در تهران به یزد رفتم و در آژانس رانندگی می‌کنم تا خرج زندگی خانواده‌ام را تامین کنم. در شرایطی روزانه بیش از ۱۰ ساعت کار می‌کنم که دکتر اعلام کرده تا آخر عمر نمی‌توانم کار کنم و در روز چند قرص و آمپول مصرف می‌کنم تا بتوانم کار روزانه خود را انجام دهم.

ساریخانی در پایان گفت: از مسئولان وزارت ورزش می‌خواهم به اوضاع من رسیدگی کنند. تمام مدارک این جریانات را دارم. در صورت رسدگی نشدن به اوضاع طرح شکایت کرده و از طریق قانونی حق و حقوق خود را می‌گیرم.


نقل از http://www.shafaf.ir

دهه فجر مبارک

 

اندر حکایت رزمی

همين است که مي بينيم بيشتر رزمي کاران حتي اگر در باطن خود هم به آن درجه از خودسازي و خودشناسي نرسيده باشد، حداقل در ظاهر هم که شده سعي مي کنند اصول اخلاقي را رعايت کنند. شما حتي در MMA هم که ديگر صحبت از اخلاق در مسابقات آن کمي خنده دار است، مي بينيد که فايترها قبل از مبارزه و بعضا پس از آن مصنوعي هم که شده به هم احترام مي گذارند. بله!  از سازمان ها يا فدراسيون هاي رشته هاي سنتي هنرهاي رزمي حرف نمي زنم، حتي برگزارکنندگان مسابقاتي مثل K-1 و تشکيلات UFC که همه مي دانند اصلا کارشان تجارت و بيزينس است و حتي مبارزان پر حاشيه رقابت هاي حرفه اي نيز مي دانند که بايد به اصولي پايبند بود.

سال 2008 فينال مسابقات جايزه بزرگ K-1 را به خاطر داريد؟ وقتي "بدر هري" آن حرکت غير ورزشي را در مقابل "رمي بونجاسکي" انجام داد چه اتفاقي افتاد؟ هيچ کس نگفت بابا بيخيال! هري کلي طرفدار داره، ممکنه اگه برخورد جدي بکنيم به نفعمون نباشه و از اين حرفها. خيلي راحت عنوانش را پس گرفتند، براي مدتي از مبارزه محرومش کردند و الي آخر. حتي تصميم گرفته شد قوانين K-1 تغييراتي بکند تا بعدها هم اگر کسي چنين خطايي مرتکب شد بتوان مجازات مناسبي برايش درنظر گرفت.

خود اين فايتر نه چندان خوش اخلاق هم در زماني که داور مبارزه را متوقف کرده بود کنار رينگ ايستاده بود، به داور حمله نکرد، قهر نکرد، دستکشش را پرت نکرد وسط زمين و تا جايي که ما ديديم هيچ تماشاگر طرفدار او هم داور را هو نکرد! در UFC وقتي فايتري مثل "آليستار اووريم" آن هم در اوج شهرت دوپينگ مي کند، هيچکس حساب  ضرر مالي احتمالي در صورت محروميت او را نمي کند و بدون تعارف از رقابت ها کنار گذاشته مي شود. اين ورزشکاران نيز در نهايت جز آنکه اظهار پشيماني کرده، حکم تنبيهي را پذيرفته و ازسازمانهاي مربوطه و طرفدارانشان عذرخواهي کنند راهي ندارند. حالا يک نگاه به وضعيت خودمان بياندازيم؛ متاسفانه چند وقتي است آدم چيزهايي مي شنود، مي خواند و گاه به چشم مي بيند که واقعا باعث تاسف است.

چه کسي باور مي کرد جامعه رزمي ما به جايي برسد که در مسابقات گاه و بيگاه شاهد بروز درگيري هاي لفظي و حتي گاها فيزيکي باشيم؟! چه کسي باور مي کرد برخي از تماشاگران رزمي ما به جاي آنکه الگوي ديگر تماشاگران باشند، تماشاگرنماهاي بي اخلاق فوتبال را الگوي خودشان کنند و در سالن مسابقات هر نوع تحقير حريف و توهين به داور را مجاز بشمارند؟ چه کسي فکر مي کرد رزمي کاري که کمربند سياه بسته و مثلا بايد به پاس سالها عرق ريختن و تمرين سخت، کوه استقامت باشد و حداقل نسبت به يک فرد معمولي بيشتر بر خشم خودش مسلط باشد، با يک باخت چنان از خود بي خود شود و رفتاري از خودش بروز دهد که از يک فرد عادي نرمال هم پذيرفتني نيست؟

يعني اينها رزمي کارند؟! چه بر سر جامعه رزمي ما آمده است؟ مربيان و استادان ما که الي ماشاالله همه شان درجه يک هستند و يک کاميون هم نمي تواند القاب و افتخاراتشان را بکشد در باشگاه ها چکار مي کنند و چه ياد اين بچه ها مي دهند؟ خود ما رسانه اي ها چه کرده ايم يا نکرده ايم که کار به اينجا رسيده است؟ شما به صحبت هاي ورزشکارانمان پس از مسابقات دقت کنيد، آرزو به دلمان ماند يکبار پس از شکست بيايند و خيلي راحت بگويند بله! حريف از من قوي تر و آماده تر بود و پيروز شد، تمام. اما نه! چيزي که مي شنويم اين است که هميشه يا داور به نفع گرفته يا زمين کج بوده يا توطئه اي در کار بوده است! يعني برخي از ورزشکاران مغرور ما حتي از درک اين موضوع ساده که باخت هم بخشي از هر رقابتي است عاجزند؟ احترام به داور؟! شوخي مي کنيد؟ داور قربانش بروم کلا در ورزش کشور ما نخودي است! فقط آدمي است که آن وسط مي کارند تا سيبل فحش و ناسزا و ... باشد.

از ديد اخلاقي هم که به موضوع نگاه نکنيم، از ديد فني و حتي تجاري هم با چنين روندي صحبت از ورزش حرفه اي خنده دار خواهد بود، وقتي هنوز ابتدايي ترين اصول ورزش آماتور را هم ياد نگرفته ايم. پيش از اين خيلي از اينکه چرا ورزش ما حرفه اي نيست و قوانين دست و پاگير و محدوديت هايي که در اين زمينه در کشورمان هست نوشته ايم و انتقاد کرده ايم، اما راستش اين روزها پيش خودم فکر مي کنم آيا جامعه ما جنبه و آمادگي پذيرش ورزش حرفه اي را دارد؟ اين روزها پيش خودم فکر مي کنم وقتي در يک مسابقه با عرض معذرت زپرتي که ببري و ببازي دو ريال کف دستت نمي گذارند کار به دعوا و فحاشي مي کشد، حالا اگر مسابقه حرفه اي با جايزه چند ده هزار دلاري بگذاريم، بعد از هر باخت و پيروزي چندتا کشته و مجروح بايد روي دستمان بماند؟! شما چه فکر مي کنيد؟

مازيار عبداللهي نيا


حیف از ورزش ایران

ه گزارش "رزم نيوز" ، پيش از اعزام تيم ملي کاراته به رقابتهاي جهاني فرانسه، مسئولان وقت فدراسيون اعلام کردند به نفراتي که موفق به کسب مدال طلا شوند، مبلغ 20 ميليون تومان پاداش خواهند داد. در پايان اين مسابقات مهدي زاده نشان طلاي وزن 60- کيلوگرم را به دست آورد تا کاراته کشورمان پس از شش سال رنگ مدال طلاي جهاني را ببيند. با اين حال و علي رغم کسب اين مدال با ارزش براي کاراته ايران و بعد از گذشت دو ماه از پايان رقابتهاي جهاني پاريس، هنوز نه فدراسيون کاراته و نه وزارت ورزش از مهدي زاده تقدير نکرده اند. البته نام اين قهرمان با اخلاق در ليست قهرماناني است که جهت دريافت پاداش به وزارت ورزش معرفي شده و يا خواهد شد. با اين حال گردانندگان کنوني فدراسيون کاراته هنوز به قول خود مبني بر پرداخت 20 ميليون تومان به دارندگان مدال طلاي جهان عمل نکرده اند که شايد در توجيه اين بد قولي خود بگويند اين وعده در زمان متوليان قبلي فدراسيون است که البته اميدواريم اين گونه نباشد!

در همين رابطه با مهدي زاده همکلام شديم که وي به "رزم نيوز" گفت: قرار است روز سه شنبه (10 بهمن) پايم را جراحي کنم، اما براي اين کار پولي ندارم. چون هزينه آن شش ميليون تومان است.

وي در مورد بد قولي مسئولان فدراسيون کاراته درخصوص عدم پرداخت پاداش قهرماني اش در مسابقات جهاني خاطر نشان کرد: آنها مي گويند پول نداريم. خب مگر من براي فدراسيون و کاراته کشورم افتخار آفريني نکرده ام؟ مگر پرچم مقدس ايران را در رقابتهاي مهمي چون قهرماني جهان بالا نبرده ام؟

قهرمان کاراته دنيا از مسئولان استان قم نيز انتقاد کرد و اظهار داشت: آنها هم هيچ کمک و حمايتي از من نکرده و حتي يک استخرهم هماهنگ نکردند تا در آنجا آب درماني کنم!

مهدي زاده ادامه داد: از مديران استانم حداقل اين انتظار را دارم که از من حمايت کنند. جالب است آنها براي استفاده من از استخر گفتند بايد نامه نگاري شود! آيا استفاده يک قهرمان جهان از استخر به نامه نگاري احتياج دارد و آيا براي همان نامه نگاري هم بايد دو ماه منتظر بمانم؟!

وي با بيان اين که به دليل شرايط  نامناسب مالي توانايي درمان پاي مصدومش را ندارد، در پايان گفت: من هم مثل بقيه ورزشکاران شهرستاني اوضاع مالي خوبي ندارم، آن هم درحالي که بايد تا روز سه شنبه شش ميليون تومان هزينه عمل جراحي پايم را تامين کنم.

اخبار

لرستان قهرمان اولین دوره مسابقات وووشوی قهرمانی کشور ساندا نوجوانان شد

اولین دوره مسابقات وووشوی قهرمانی کشور ساندا نوجوانان که میزبانی استان ایلام و در شهرستان دهلران برگزار شد تیم لرستان به مقام قهرمانی دست یافت.

به گزارش روابط عمومی فدراسیون ووشو،در این رقابتها که با حضور 157 سانداکار از 27 استان  در 11 وزن و در مجموعه ورزشی شرهانی دهلران برگزار شد،لرستان با 3 مدال طلا به مقام نخست دست یافت،آذربایجان شرقی با 2 مدال طلا و 1 برنز دوم شد و زنجان با 2 مدال طلا در جایگاه سوم ایستاد.

نتایج انفرادی اوزان 11 گانه به شرح زیر است:

وزن 28 – کیلوگرم:

1-وحیدرضا جعفری(لرستان)2-رضا محمد یاری(تهران الف)3-میلاد پستاره(فارس) و سیف الدین روشندل(آذربایجانغربی)

وزن 31- کیلوگرم:

1-پوریا نظری(ایلام)2-ناصح خانی پور(کرمانشاه)3-عرفان غلامیان(سیتان و بلوچستان)و مهدی احمدی(اصفهان)

وزن 34- کیلوگرم:

1-محمدرضا انبار(آذربایجانشرقی)2-امیر قدمیان فر(چهارمحال و بختیاری)3-حسن شادی زاده(خوزستان) و سجاد محمدیاری(تهران ب)

وزن 37- کیلوگرم:

1-ابراهیم تقی پور(چهارمحال و بختیاری)2-حمیدرضا قنبری(تهران الف)3-سعدی عزیزی(کرمانشاه) و امیدی شعلی بر(سیتان و بلوچستان)

وزن 40- کیلوگرم:

1-علی شاهی وندی(لرستان)2-علیرضا سوری(همدان)3-علیرضا کاظم خانلو(قزوین) و یوسف میرزایی(ایلام)

وزن 43- کیلوگرم:

1-عباس مالک احمد آباد(تهران ب) 2- امیرحسین اکبری(گلستان)3- مهدی اینانلو(قزوین) و محمدحسین عباسی(قم)

وزن 46 – کیلوگرم:

1-جاوید خلجی(زنجان) 2- فرشید محمدی(یزد) 3- حمیدرضا سهندی(تهران الف) و علی پور دهقان (سیتان و بلوچستان)

وزن 49- کیلوگرم:

1-افشین کلانتری(زنجان) 2- میثم بهادری(قم) 3- مهدی نیایش(بوشهر) و سامان پور باقر(تهران الف)

وزن 52- کیلوگرم:

1-حسین محمدیان(لرستان)2- مبین ویسی(کرمانشاه) 3- محمد قاسمی(آذربایجانشرقی) و علی رستگار(سیتان و بلوچستان)

وزن 56- کیلوگرم:

1-علی نصیری(آذربایجانشرقی) 2- صدیق کرد(فارس) 3- افشین حسن زاده(قزوین) و محمد پسندر(کرمانشاه)

وزن 60- کیلوگرم:

1-احمد واحدی(سمنا ن) 2- حسین عابدی(مازندران) 3- یونس مهرعلیان(قزوین) و احسان حسینی(کرمانشاه)

جالب است اصفهان در نوجوانان هیچ جایگاهی ندارد پس چطور می خواهد قهرمان پروری نماید؟